UP34. Doggerland – the last European land of the Neanderthals

Doggerland - the last European land of the Neanderthals, lies under the North Sea today
(Article based on Esther Widmann's article "Doggerland, Atlantis of the hunter-gatherers, lies under the North Sea", published in NZZ 24.07.2018).

Just over 8,000 years ago, a tsunami1 finally washed away the land bridge between Scandinavia and Britain. Archaeologists travel2 in a special ship to find traces of an ancient settlement.

A suggestion for the plot of a disaster film: people see that the sea is getting closer and closer, engulfing more and more of their surroundings. Some move further away from the water and try their best to come to terms with those who already live there. Others endure, hoping that the worst will not happen. Perhaps there is also a cute little girl who always wears a little hat. And then the wave comes. Ten metres high and faster than a man can run. The final image of the film is a ghostly smooth sheet of water on which the little hat floats....

Not interested in films about climate change? You don't think the plot is original, it's all been done before? You're right: everything has already been there, around 6100 BC. The sea level had previously been rising by one to two metres per century for 11,000 years after the end of the Ice Age, and then quite suddenly by about 60 centimetres, and finally a huge tsunami washed out the land bridge between Britain and what the Brits like to call 'the continent', all the way to Scandinavia.

Beneath the North Sea is an area of some 30,000 square kilometres where humans have lived for thousands of years3: Doggerland.

1 further in the article we read: " About 8200 years ago, a huge landslide, known as Storegga, occurred 800 kilometres off the coast of Norway. It triggered a tsunami", we speak here about.

2 in year 2018.

3 these people are representatives of the last Species of Neanderthals (Homo sapiens Neanderthalensis), whom our Unified Science calls "Evolutionary Atlantes" because it is their descendants (children, grandchildren and great-grandchildren) that enabled the further evolution of our Family Homo sapiens, giving rise to our Genus and Species Homo sapiens Sapiens (compare the diagram below).

Scientists from England and Belgium have just started exploring the seabed for traces of former human inhabitants using a specialised vessel. This year and next year1 they will be collecting geophysical data and extracting drill cores from the seabed. Vince Gaffney, an archaeologist at the University of Bradford in England, is pinning his hopes on Brown Bank, a 30-kilometre shoal between England and the Netherlands. The water depth here ranges from 18 to 20 metres. This is where the archaeological finds to date are concentrated. "Until now, most of Doggerland has been terra incognita from an archaeological point of view," - Gaffney says. "If we found a settlement, it would be a big deal."

1 we remember, the article has been written in year 2018.

Back in the 19th century, the bones of extinct land animals such as aurochs and mammoths that landed in fishing nets provided concrete evidence of an underwater landmass beneath the North Sea. In 1931, fishermen 40 kilometres off the coast brought to the surface a lump of peat containing an ornamental bone harpoon from the Middle Stone Age (Mesolithic, c. 9000-4000 BC) - the first clear evidence of prehistoric human presence on the seabed. But then Doggerland was largely forgotten for decades. It is only in the last 15 years that scientists have increasingly focused on the cultural heritage beneath the North Sea.

Even human remains, such as a Neanderthal bone, have been found on the seabed. In 2013, a fishing boat brought a human skull bone to the surface near Rotterdam. Recently published C14 dating revealed an age of around 11,050 years1. Analysis of some of the isotopes in the bone, which can be used to reconstruct the diet during a person's lifetime, shows that this individual's protein sources were mainly on land rather than in the sea. This is because the sea was still far away at the time.

Gaffney and his colleagues mapped the area using reflection seismic: The geological composition of the seabed is studied using artificially generated seismic waves; a technique typically used in the service of oil extraction companies. Scientists have discovered a network of rivers - the Rhine and Thames were then much longer than they are today - and freshwater lakes.

1 it was therefore a representative of the penultimate Species of the Neanderthal Genus, which our Unified Time Scale clearly assigns to the Regular Atlantean Species (compare the diagram above).

Where the North Sea is today, there was once Doggerland. Gaffney says that this landscape was very attractive to the population groups of the time. Myself, I even think that the Neanderthals of the time lived like in paradise. Herds of mammals grazed on the plain, and fish and birds were abundant. Stone tools from the seabed show that animals were hunted and cut.

"For thousands of years, people in the south did not realise that their northern coast was getting closer," - Gaffney explains. "Then all of a sudden it happened quite quickly and they probably saw that the land they knew as children had suddenly disappeared." Doggerland was probably only an island 9000 years ago.

About 8200 years ago, a huge landslide, known as Storegga, occurred 800 kilometres off the coast of Norway. It triggered a tsunami that engulfed all other land and islands. In England, this wave can still be traced 40 kilometres from today's coast. In addition, 3,000 cubic kilometres of sediment several metres thick was washed away by the former land bridge. "It cannot be ruled out that people could have returned after the tsunami, but the rising sea level eventually engulfed the island." Doggerland's history has come to an end.
Millennia separate this story from the archaeologists who now want to study it. And above it lies the sea.

Our Unified Time Scale fixes all dates with tremendous precision (as in the diagram above). Therefore, we can say exactly that the Storegga-landslide of the Norwegian coast occurred as a result of crustal upheaval in the course of the cosmic leap of Stage 4 of the Cosmic Hierarchy of the Solar System, the peak of which was reached 6658 years BC. (i.e. 8682 years ago). One must bow to the achievements of traditional science, which have made it possible to date the various stages of the end of the last ice age and the sinking of Doggerland so relatively correctly. What traditional science, however, has not even suspected until now is the linking of this geological event with the evolutionary quantum leap from the Neanderthal Genus to our Sapiens Genus of modern humans.

Source of the maps: Antiquity 2020 Vol. 94 (378): 1409–1425


Research Article: "A great wave: the Storegga tsunami and the end of Doggerland?"

James Walker1 , Vincent Gaffney1,* , Simon Fitch1 , Merle Muru1,2, Andrew Fraser1 , Martin Bates3 & Richard Bates4

UP34. Doggerland – die letzte europäische Heimat der Neandertaler

Doggerland - die letzte europäische Heimat der Neandertaler, liegt heute unter der Nordsee

(Beitrag auf der Basis vom Artikel "Unter der Nordsee liegt Doggerland, das Atlantis von Jägern und Sammlern" von Esther Widmann, veröffentlicht am 24.07.2018 in NZZ).

Erst vor gut 8000 Jahren überspülte ein Tsunami1 endgültig die Landbrücke zwischen Skandinavien und Grossbritannien. Archäologen sind2 mit einem Spezialschiff unterwegs, um Spuren der ehemaligen Besiedlung zu finden.

Vorschlag für den Plot eines Katastrophenfilms: Die Menschen sehen, wie das Meer immer näher kommt, mehr von ihrer Umgebung frisst. Manche ziehen weg, weiter weg vom Wasser, und arrangieren sich so gut es geht mit den dort bereits Ansässigen. Andere harren aus, sie hoffen, es werde nicht zum Äussersten kommen. Vielleicht ist da auch ein süsses kleines Mädchen, das immer ein Hütchen trägt. Und dann kommt die Welle. Zehn Meter hoch und schneller, als ein Mensch laufen kann. Das letzte Bild des Films wäre eine gespenstisch glatte Wasseroberfläche, auf der ein Hütchen schwimmt …

Filme über den Klimawandel interessieren Sie nicht? Den Plot finden Sie nicht originell, alles schon da gewesen? Sie haben Recht: Es ist alles schon da gewesen, so ungefähr um 6100 vor Christus. Der Meeresspiegel war zuvor nach dem Ende der Eiszeit 11 000 Jahre lang um ein bis zwei Meter pro Jahrhundert gestiegen, dann recht plötzlich um etwa 60 Zentimeter, und dann überspülte ein riesiger Tsunami die Landbrücke zwischen Grossbritannien und dem, was die Briten gerne als «der Kontinent» bezeichnen, bis hinauf nach Skandinavien.

Unter der Nordsee liegt ein etwa 30 000 Quadratkilometer grosses Gebiet, in dem jahrtausendelang Menschen3 lebten: Doggerland.

1 im weiteren Verlauf des Artikels lesen wir: "Vor etwa 8200 Jahren ereignete sich vor der Küste Norwegens auf 800 Kilometern Länge ein gewaltiger Erdrutsch, das sogenannte Storegga-Ereignis. Es löste den Tsunami aus," von welchem hier die Rede ist.

2 im Jahre 2018.

3 Diese Menschen waren die Vertreter der letzten Spezies der Neandertaler (Homo sapiens Neanderthalensis), welche unsere Einheitliche Wissenschaft als "Evolutionäre Atlanten" nennt, weil es eben ihre Nachkommen (Kinder, Enkel, Urenkel) waren, welche die weitere Evolution unserer Familie Homo sapiens ermöglichten, indem sie unsere Gattung und Spezies Homo sapiens Sapiens in die Welt setzten.

Gerade haben Forscher aus England und Belgien mit Hilfe eines Spezialschiffs begonnen, den Meeresboden auf Spuren der einstigen menschlichen Bewohner zu untersuchen. In diesem und im nächsten Jahr1 sammeln sie geophysikalische Daten und extrahieren Bohrkerne aus dem Meeresgrund. Die Hoffnungen von Vince Gaffney, Archäologe an der Universität von Bradford in England, liegen dabei vor allem auf Brown Bank, einer Untiefe von 30 Kilometern Länge zwischen England und den Niederlanden. Das Wasser ist hier zwischen 18 und 20 Meter tief. Hier konzentrieren sich die bisher gemachten archäologischen Funde. «Bis jetzt war der Grossteil von Doggerland archäologisch betrachtet terra incognita», sagt Gaffney. «Wenn wir eine Siedlung fänden, wäre das eine grosse Sache.»

Konkrete Hinweise auf ein untergegangenes Land unter der Nordsee lieferten bereits im 19. Jahrhundert Knochen von ausgestorbenen Landtieren wie Auerochse und Mammut, die in Fischernetzen landeten. Im Jahr 1931 holten Fischer 40 Kilometer von der Küste entfernt einen Brocken Torf an die Oberfläche, in dem eine verzierte Harpune aus Knochen aus der Mittleren Steinzeit (Mesolithikum, ca. 9000-4000 v. Chr.) steckte – das erste eindeutige Zeugnis vorgeschichtlicher menschlicher Präsens auf dem Meeresgrund. Doch dann geriet Doggerland jahrzehntelang in weitgehende Vergessenheit. Erst in den vergangenen 15 Jahren beschäftigen sich Wissenschafter vermehrt mit dem kulturellen Erbe unter der Nordsee.

So sind inzwischen sogar menschliche Überreste, etwa ein Neandertaler-Knochen, am Meeresgrund gefunden worden. 2013 zog ein Fischerboot unweit von Rotterdam einen menschlichen Schädelknochen an die Oberfläche. Die kürzlich publizierte C14-Datierung ergab ein Alter von etwa 11 050 Jahren2. Die Analyse bestimmter Isotopen in dem Knochen, anhand derer sich die Ernährung zu Lebzeiten rekonstruieren lässt, zeigt: Die Eiweissquellen dieses Individuums lagen hauptsächlich an Land und nicht im Meer. Denn das Meer war zu dieser Zeit noch weit weg.

Gaffney und seine Kollegen haben das Gelände mit Hilfe der Reflexionsseismik kartiert: Die geologische Beschaffenheit des Meeresgrundes wird mittels künstlich erzeugter seismischer Wellen untersucht; diese Technik kommt normalerweise im Dienste von Ölförderungsunternehmen zum Einsatz. Die Wissenschafter entdeckten ein Netzwerk von Flüssen – Rhein und Themse waren damals viel länger als heute – und Süßwasserseen.

1 wir merken immer noch, dass der Artikel aus dem Jahr 2018 stammt.

2 es war also ein Vertreter der vorletzten Spezies der Gattung der Neandertaler, welche unsere Einheitliche Zeitskala eindeutig der Gattung der Regulären Atlanten zuschreibt (vergleiche das obere Diagramm).

Wo heute die Nordsee ist, war einst Doggerland. Für die damaligen Gruppen von Bewohnern sei diese Landschaft sehr attraktiv gewesen, sagt Gaffney. Ich behaupte sogar, dass die damaligen Menschen (Neandertaler) wie im Paradies gelebt haben müssten. Herden von Säugetieren grasten in der Ebene, Fische und Vögel gab es zuhauf. Steinwerkzeuge vom Meeresgrund zeigen, dass die Tiere gejagt und zerlegt wurden.

«Für Tausende von Jahren haben die Menschen im Süden nicht bemerkt, dass die Küste immer näher kam», erklärt Gaffney. «Dann ging es plötzlich recht schnell, und sie haben wahrscheinlich gesehen, dass das Land, das sie als Kinder kannten, plötzlich verschwunden war.» Doggerland war vor 9000 Jahren wahrscheinlich bereits nur noch eine Insel.

Vor etwa 8200 Jahren dann ereignete sich vor der Küste Norwegens auf 800 Kilometern Länge ein gewaltiger Erdrutsch, das sogenannte Storegga-Ereignis. Es löste den Tsunami aus, der alles noch verbleibende Land und die Inseln verschlang. In England lässt sich die Welle noch 40 Kilometer von der heutigen Küste entfernt nachweisen. Zudem wurden 3000 Kubikkilometer Sediment meterdick über die ehemalige Landbrücke geschwemmt. «Es ist nicht auszuschliessen, dass die Menschen vielleicht nach dem Tsunami noch einmal zurückkehrten, doch der steigende Meeresspiegel hat die Insel schliesslich verschluckt.» Die Geschichte von Doggerland war vorbei.

Zwischen dieser Geschichte und den Archäologen, die sie jetzt erforschen wollen, liegen die Jahrtausende. Und darüber liegt das Meer.

Unsere einheitliche Zeitskala legt alle Daten mit äußerster Präzision fest (wie im Diagramm oben gezeigt). Daher können wir mit Sicherheit sagen, dass der Storegga-Rutsch an der Küste Norwegens als Folge von Erdbeben der Erdkruste während des kosmischen Sprungs der Stufe 4 der Kosmischen Hierarchie des Sonnensystems aufgetreten ist, dessen Höhepunkt im Jahr 6658 v. Chr. erreicht wurde (also vor 8682 Jahren). Wir sollten uns vor den Errungenschaften der traditionellen Wissenschaft beugen, die solch relativ korrekte Datierungsergebnisse einzelner Stadien des Endes der letzten Eiszeit und der Überschwemmung des Doggerlandes ermöglicht haben. Was die traditionelle Wissenschaft jedoch bisher nicht mal vermutet hat, ist der Zusammenhang dieses geologischen Ereignisses mit dem evolutionären Quantensprung von der Gattung Neandertaler zu unserer Gattung Sapiens des modernen Menschen.

Quelle der Karten: Antiquity 2020 Vol. 94 (378): 1409–1425


Research Article: "A great wave: the Storegga tsunami and the end of Doggerland?"

James Walker1 , Vincent Gaffney1,* , Simon Fitch1 , Merle Muru1,2, Andrew Fraser1 , Martin Bates3 & Richard Bates4

UP34. Doggerland – ostatnia europejska kraina Neandertalczyków

Doggerland - ostatnia europejska kraina Neandertalczyków, leży dzisiaj pod Morzem Północnym

(artykuł oparty na artykule Esther Widmann "Doggerland, Atlantyda łowców-zbieraczy, leży pod Morzem Północnym", opublikowanym w NZZ 24.07.2018).

Nieco ponad 8000 lat temu tsunami1 ostatecznie zmyło most lądowy między Skandynawią a Wielką Brytanią. Archeolodzy podróżują2 specjalnym statkiem, aby odnaleźć ślady dawnej osady.

Propozycja na fabułę filmu katastroficznego: ludzie widzą, że morze jest coraz bliżej, pochłaniając coraz więcej ich otoczenia. Niektórzy odsuwają się dalej od wody i starają się jak najlepiej pogodzić z tymi, którzy już tam mieszkają. Inni wytrzymują, mając nadzieję, że nie dojdzie do najgorszego. Być może jest też urocza mała dziewczynka, która zawsze nosi mały kapelusz. A potem nadchodzi fala. Wysoka na dziesięć metrów i szybsza niż człowiek może biec. Ostatni obraz filmu to upiornie gładka tafla wody, na której unosi się mały kapelusz...

Nie interesują Cię filmy o zmianach klimatycznych? Nie uważasz, że fabuła jest oryginalna, wszystko już było? Masz rację: wszystko już było, około 6100 r. p.n.e. Poziom morza podnosił się wcześniej o jeden do dwóch metrów na stulecie przez 11 000 lat po zakończeniu epoki lodowcowej, a następnie dość nagle o około 60 centymetrów, a w końcu ogromne tsunami zmyło most lądowy między Wielką Brytanią a tym, co Brytyjczycy lubią nazywać "kontynentem", aż do Skandynawii.

Pod Morzem Północnym znajduje się obszar o powierzchni około 30 000 kilometrów kwadratowych, na którym ludzie3 żyli przez tysiące lat: Doggerland.

1 w dalszej części artykułu czytamy: "Około 8200 lat temu, 800 kilometrów od wybrzeży Norwegii doszło do ogromnego osunięcia ziemi, znanego jako Storegga. Wywołało ono tsunami", o którym tu mowa.

2 w roku 2018.

3 ci ludzie to przedstawiciele ostatniego Gatunku Neandertalczyków (Homo sapiens Neanderthalensis), których nasza Ujednolicona Nauka nazywa "Ewolucyjnymi Atlantami", ponieważ to właśnie ich potomkowie (dzieci, wnuki i prawnuki) umożliwiły dalszą ewolucję naszej Rodziny Homo sapiens, dając początek naszego Rodzaju i Gatunku Homo sapiens Sapiens (porównaj następny diagram).

Naukowcy z Anglii i Belgii właśnie zaczęli badać dno morskie w poszukiwaniu śladów dawnych ludzkich mieszkańców za pomocą specjalistycznego statku. W tym i przyszłym roku1 będą zbierać dane geofizyczne i wydobywać rdzenie wiertnicze z dna morskiego. Vince Gaffney, archeolog z Uniwersytetu Bradford w Anglii, swoje nadzieje wiąże z Brown Bank, 30-kilometrową mielizną między Anglią a Holandią. Głębokość wody w tym miejscu wynosi od 18 do 20 metrów. To właśnie tam koncentrują się dotychczasowe znaleziska archeologiczne. "Do tej pory większość Doggerland była terra incognita z archeologicznego punktu widzenia" - mówi Gaffney. "Gdybyśmy znaleźli osadę, byłaby to wielka sprawa".

Już w XIX wieku kości wymarłych zwierząt lądowych, takich jak tury i mamuty, które wylądowały w sieciach rybackich, dostarczyły konkretnych dowodów na istnienie podwodnego lądu pod Morzem Północnym. W 1931 roku rybacy 40 kilometrów od wybrzeża wydobyli na powierzchnię bryłę torfu zawierającą ozdobny harpun z kości ze środkowej epoki kamienia (mezolit, ok. 9000-4000 p.n.e.) - pierwszy wyraźny dowód prehistorycznej obecności człowieka na dnie morskim. Ale potem Doggerland został w dużej mierze zapomniany na dziesięciolecia. Dopiero w ciągu ostatnich 15 lat naukowcy coraz bardziej koncentrują się na dziedzictwie kulturowym pod Morzem Północnym.

Na dnie morza znaleziono nawet ludzkie szczątki, takie jak kość Neandertalczyka. W 2013 r. łódź rybacka wyciągnęła na powierzchnię ludzką kość czaszki niedaleko Rotterdamu. Niedawno opublikowane datowanie C14 ujawniło wiek około 11 050 lat2. Analiza niektórych izotopów w kości, która może być wykorzystana do rekonstrukcji diety za życia danej osoby, pokazuje, że Źródła białka tego osobnika znajdowały się głównie na lądzie, a nie w morzu. Wynika to z faktu, że w tym czasie morze było jeszcze daleko.

Gaffney i jego koledzy zmapowali obszar za pomocą sejsmiki odbiciowej: Skład geologiczny dna morskiego jest badany za pomocą sztucznie generowanych fal sejsmicznych; technika ta jest zwykle stosowana w usługach firm wydobywających ropę naftową. Naukowcy odkryli sieć rzek - Ren i Tamiza były wtedy znacznie dłuższe niż obecnie - oraz słodkowodne jeziora.

1 pamiętajmy, że oryginalny artykuł pochodzi z roku 2018.

2 był to więc przedstawiciel przedostatniego Gatunku z Rodzaju Neandertalczyków, który nasza Ujednolicona Skala Czasu jednoznacznie przypisuje do Gatunku Regularnych Atlantów (prównaj powyższy diagram).

Tam, gdzie dziś znajduje się Morze Północne, kiedyś był Doggerland. Gaffney twierdzi, że krajobraz ten był bardzo atrakcyjny dla ówczesnych grup mieszkańców. Ja uważam nawet, że ówcześni Neandertalczycy żyli jak w raju. Na równinie pasły się stada ssaków, a ryb i ptaków było pod dostatkiem. Kamienne narzędzia z dna morskiego pokazują, że zwierzęta były polowane i krojone.

"Przez tysiące lat ludzie na południu nie zdawali sobie sprawy, że ich północne wybrzeże jest coraz bliżej" - wyjaśnia Gaffney. "Potem nagle stało się to dość szybko i prawdopodobnie zobaczyli, że ziemia, którą znali jako dzieci, nagle zniknęła". Doggerland był prawdopodobnie tylko wyspą 9000 lat temu.

Około 8200 lat temu, 800 kilometrów od wybrzeży Norwegii doszło do ogromnego osunięcia ziemi, znanego jako Storegga. Wywołało ono tsunami, które pochłonęło wszystkie pozostałe lądy i wyspy. W Anglii falę tę można nadal śledzić 40 kilometrów od dzisiejszego wybrzeża. Ponadto 3000 kilometrów sześciennych osadów o grubości kilku metrów zostało zmytych przez dawny most lądowy. "Nie można wykluczyć, że ludzie mogli powrócić po tsunami, ale podnoszący się poziom morza ostatecznie pochłonął wyspę". Historia Doggerland dobiegła końca. Tysiąclecia dzielą tę historię od archeologów, którzy chcą ją teraz zbadać. A nad nią leży morze.

Nasza Ujednolicona Skala Czasu ustala wszystkie daty z olbrzymią precyzją (jak na diagramie powyżej). Dlatego możemy powiedzieć dokładnie, że Storegga-osunięcie wybrzeża Norwegii miało miejsce w wyniku wstrząsów skorupy ziemskiej w toku skoku kosmicznego stopnia 4 Kosmicznej Hierarchii Układu Słonecznego, którego szczyt był osiągnięty 6658 lat p.n.e. (czyli 8682 lata temu). Należy pokłonić się przed osiągnięciami tradycyjnej nauki, które umożliwiły tak relatywnie poprawne wyniki datowania poszczególnych etapów zakończenia ostatniej epoki lodowcowej i zatopienia Doggerlandu. To czego tradycyjna nauka jednak nawet nie podejrzewała do tej pory, to powiązanie tego geologicznego wydarzenia z ewolucyjnym skokiem kwantowym od Rodzaju Neandertalczyków do naszego Rodzaju Sapiens współczesnego człowieka.

Źródło map: Antiquity 2020 Vol. 94 (378): 1409–1425


Research Article: "A great wave: the Storegga tsunami and the end of Doggerland?" James Walker1 , Vincent Gaffney1,* , Simon Fitch1 , Merle Muru1,2, Andrew Fraser1 , Martin Bates3 & Richard Bates4

A32. Definicja pojęcia ewolucyjnej traumy

(Transgeneracyjne pourazowe psychiczne i fizyczne zaburzenie stresowe).

W artykule Wikipedii na temat traumy transgeneracyjnej czytamy:

"Wkrótce po pojawieniu się opisów przeżyć w obozach koncentracyjnych (znanego również jako zespół ocaleńców), lekarze kliniczni zaobserwowali w 1966 r., że duża liczba dzieci ocalałych z Holokaustu szukało leczenia w klinikach w Kanadzie. Wnuki ocalałych z Holokaustu były nadreprezentowane o 300% wśród skierowań do kliniki psychiatrii dziecięcej w porównaniu z ich reprezentacją w populacji ogólnej. Zjawisko zachowań dzieci dotkniętych traumą rodziców jest bezpośrednio lub pośrednio opisane przez niektórych autorów jako wtórna traumatyzacja (w odniesieniu do drugiego pokole-nia). Aby uwzględnić również trzecie pokolenie został wprowadzony termin międzypokolenioweprzekazywanie traumy. Opierając się na obserwacjach klinicznych Selmy Fraiberg, badacze zajmujący się traumą dziecięcą, tacy jak Byron Egeland, Inge Bretherton i Daniel Schechter empirycznie zidentyfikowali mechanizmy psychologiczne, które sprzyjają transmisji międzypokoleniowej, w tym dysocjację w kontekście powiązania oraz "komunikacji" wcześniejszych traumatycznych doświadczeń jako efekt rodzicielskich wysiłków na rzecz utrzymania samoregulacji w kontekście zespołu stresu pourazowego i związanych z nim zmian w społecznych procesach poznawczych".

Ta "międzypokoleniowa transmisja" była bardzo skuteczna przez wiele pokoleń, w zależności od intensywności traumatycznych doświadczeń głównych pokoleń bezpośrednio dot-kniętych traumatyzującymi wydarzeniami. Było to szczególnie silne, gdy te traumatyzujące wydarzenia powtarzały się raz za razem przez wiele setek lat, tworząc wiele pokoleń straumatyzowanych ofiar, jak w przypadku niedawnego kosmicznego skoku kwantowego stopnia 5 naszej Hierarchii Kosmicznej (który rozpoczął się około 12 tysięcy lat temu, kulminował 4720 B.C.E., i praktycznie trwa do naszych czasów).

Mity dotyczące spadających gwiazd, katastrof naturalnych (w tym ogólnoświatowego potopu), ale także gigantów z różnymi dysfunkcjami fizycznymi i psychicznymi polujących na członków nowego Gatunku Homo sapiens Sapiens, są na zawsze zintegrowane z naszymi kulturowymi i religijnymi mitami. Każdy z nas dzisiaj na Ziemi słyszał taką czy inną wersję tych mitów. Wciąż jesteśmy zbiorowo straumatyzowani tymi dramatycznymi narodzinami naszego własnego Gatunku.

Jednostka może doznać traumy poprzez proces własnych narodzin gdy własna matka musiała rodzić w dramatycznych okolicznościach. Gatunek może być podobnie straumatyzowany w skali globalnej, gdy jego pojawienie się na scenie życia było odpowiednio jeszcze bardziej dramatycznym procesem. Jako Gatunek przetrwaliśmy nasze pierwsze kosmiczne godziny życia, jesteśmy tutaj. Ale jako kolektyw byliśmy świadkami tak wielu umierających członków naszych rodzin, klanów i cywilizacji w ciągu ostatnich 12 tysięcy lat, że jeszcze nie zdołaliśmy uwolnić się od naszego "syndromu ocaleńców". Aż do dzisiaj.

Ale teraz, po tym jak zrozumieliśmy sytuację, powinniśmy być w stanie zrobić zakończenie z "mitologią" naszej przeszłości. Wkraczamy w erę naszej nowej, Pierwszej Globalnej Cywilizacji na Ziemi. Musimy wyrosnąć z czasów narodowych rywalizacji, wojen i konkurencji. Możemy żyć razem w pokoju i wzajemnym szacunku. Możemy cieszyć się życiem, szanować Naturę i wszystkie inne żywe organizmy.